عطار
آخر الامر آن صنم چون راه یافت
ذوق ایمان در دل آگاه یافت
شد دلش از ذوق ایمان بیقرار
غم درآمد گرد او بی غمگسار
گفت شیخا طاقت من گشت طاق
من ندارم هیچ طاقت در فراق
میروم زین خاندان پر صداع
الوداع ای شیخ عالم الوداع
این بگفت آن ماه و دست از جان فشاند
نیم جانی داشت بر جانان فشاند
قطرهای بود او درین بحر مجاز
سوی دریای حقیقت رفت باز
زین چنین افتد بسی در راه عشق
این کسی داند که هست آگاه عشق
شرمم از خرقه آلوده خود میآید
که بر او وصله به صد شعبده آراستهام
شعر گفتن برای من سخت است
وقـتی از انتـظـار لبـریـزم
وقتی از بغضهای تازه پُـرَم
وقـتی از اشکها میآویـزم
سعید بیابانکی 
به ما مخند که جای گریستن بر خویش
نشسته ایم دمادم به سوگواری تو…
چو بوی پونه از دکّان عطاری بزن بیرون
هوای عاشقان شهر اگر داری، بزن بیرون
تو را آیینه ها در بینهایت چشم در راهاند
از این نُه توی آه اندودِ زنگاری، بزن بیرون
زدم از اصفهان بیرون که بوی گاو خونی داشت
تو هم ای شیخ! از این چاردیواری بزن بیرون*
الا ای جمعهی سرخی که رنگ عید نوروزی
از این تقویم سرتاسر عزاداری بزن بیرون
چه طرفی بستهای از حکمرانی روی این قلیان
الا سلطان! از این زندان قاجاری بزن بیرون …
* منظور از شیخ مسجد شیخ لطف الله در میدان نقش جهان است
محمد رضا ترکی
و دانه های شن ساعت زمان بی تو
مگر ز تنگه دلهای تنگ می گذرند؟!
ابن محمود
مثل یک سطر بلاتکلیفم
آخر یک غزل پُست مدرن؛
تو بیا
جای خالیّ خودت را بنویس.
باوهیال
تصنیف «تو ای پری کجایی»، باران
یک چتر و قدم ، قدم دوتایی، باران
با کسب اجازه بانو از محضرتان
یک بوسه همین جای رباعی … باران
بیدل دهلوی
ز ناامیدی خمیازههای ساغر خالی…
دیوانه میکنیّ و به زنجیر میکشی
کار مرا به طعنه و تحقیر میکشی
بر دستهای بسته من بند میزنی
رسوای شهر میکنی، آژیر میکشی
خون شد دو چشم و قلب و جگر پاره پاره شد
گویی به قصد کشتن، شمشیر میکشی
گه صحبت از ستاره و اقبال میکنی
گه حرف را به قسمت و تقدیر میکشی
در قاب سرنوشت فقط نقش مبهمی است
پایان کار من که به تصویر میکشی