زبان  آتـشـینـم  هـسـت،  لیکـن  در  نـمی‌گـیرد

مهر بر لب زده خون می خورم و خاموشم

قصد جانست طمع در لب جانان کردن

تو مرا بین که در این کار به جان می کوشم

ولی چگونه مگس از پی شکر نرود

تا تو را خود ز میان با که عنایت باشد

پرده‌ای سنگین به روی چشمهایم می‌کشد

می‌رود او تا کنار حوض آب و باغچه

چایی‌ای(!) خوشرنگ پیش چشم من دم می‌کشد

یک کبوتر می‌پرد از شاخه‌ای تا آسمان

پلکهایم وای انگاری که سنگین گشته‌اند

آه! پرواز پرنده راحت ونرم و سبک

طیفهای تیره شب از چه رنگین گشته‌اند

باز هم یک نور، یا یک تیرگی، یا یک افق

گرگ و میشی در هوای تیره روی صبحگاه

صبح اینک نیست، حالا تازه آغاز شب است

یا شروع ماه روشن، یا که یک چیز سیاه

شعرهایم می‌رود در جوی آبی تا افق

ماهیان خواب نادیده صدایم می‌زنند

پاره‌های «چارپاره» دور می‌گردد چو ابر

در میان چشمهایم می‌دود گامی بلند

حس می‌کنم دوباره غزل می شود تنت

چون سیب سرخ باغ عسل می شود تنت

می‌نوشم از بهار لبت شهد  شعر را

وقتی به بحر سوژه بدل می شود تنت

نقاشی نگاه تورا ماه می‌کشد

درچشم هرستاره مثل می‌شود تنت

می‌مانم اینکه ازچه  بگویم برای تو

هرصبح وشب اسیرجدل می‌شود تنت

هردم که پلک می‌زنی وچشم می‌شوم

بت خانه این جهان­ و هبل می شود تنت

با این همه چنان‌چه نگویم برای تو

چون خواب صبح جمعه کسل می شود تنت

آدم عجیب نیست که عاشق شود ولی

عاشق دریغ و درد که آدم نمی‌شود!

قومی دگر حواله به تقدیر می‌کنند

فی‌الجمله اعتماد مکن بر ثبات دهر

کاین کارخانه‌ایست که تغییر می‌کنند

می خور که شیخ و حافظ و مفتیّ و محتسب

چون نیک بنگری همه تزویر می‌کنند

بگذر ز عهد سست و سخنهای سخت خویش