شعرلاگ

هر چه هست از قامت ناساز بی‌اندام ماست
ور نه  تشریف  تو بر  بالای  کس  کوتاه  نیست
بنده  پیر  خراباتم  کـه  لطفش  دائم  است
ور نه لطف شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست

قیصر امین پور
کودکی هایم اتاقی ساده بود
قصه ای ، دورِ  اجاقی ساده بود
شب که می شد نقشها جان می گرفت
روی سقف ما که طاقی ساده بود
می شدم پروانه ، خوابم می پرید
خوابهایم اتفاقی ساده بود
زندگی دستی پر از پوچی نبود
بازی ما جفت و طاقی ساده بود
قهر می کردم به شوق آشتی
عشق هایم اشتیاقی ساده بود
ساده [...]

آسوده بر کنار چو پرگار می‌شدم
دوران چو نقطه عاقبتم در میان گرفت

از ابن محمود
گربه
گنجشک را نمی‌فهمید
گفت:
پرواز مطلقاً ممنوع!